“U granatiranju Sarajeva, ubijeno je i 1.600 djece, a kaluđer jedan je, nedaleko od Srebrenice, blagosiljao strijeljanje muslimanskih dječaka. Ubijena albanska nejač bacana je…”
Novosadska nadstrešnica i ubijeni ispod nje, neprolazna su optužnica protiv nerazvlašćenog poretka rušitelja „političkih nadstrešnica“ tokom minule tri decenije i tragičnih posljedica koje jahači srpske apokalipse zatrpavaju zaboravom, crkvenim molebanima, i zaglušujućom propagandom službi i vlasti da nisu njihove ruke nimalo krvave, nego su krvave ruke Amerike, Evrope, Zapada, svih u svijetu, osim „država slobode“: Putinove Rusije, Kine, Sjeverne Koreje, Irana, Venecuele, diktatura u Africi.
Velika i sudbinska „nadstrešnica“ srušena je u Beogradu, u junu 1991. Da bi se spriječio rat i očuvala ona velika država od Alpa do Đevđelije i od Segedina do Jadrana, Zapad je garantovao ubrzano članstvo Jugoslavije u NATO alijansi i tadašnjoj Evropskoj zajednici, i velike novčane donacije za demontažu poretka službi bezbjednosti.
Piše: Vuk DRAŠKOVIĆ (Danas)
Ne! – odgovorili su i Slobodan Milošević, i te službe, i antizapadnoj ideologiji zavetovani generali Vojske, i Crkva, i bučna većina nacionalne elite. Miniranjem te „nadstrešnice“, započeo je strašni i besmisleni rat, u kome su ubijeni i država i više od dvjesta hiljada ljudi!
Obogaćeni, alavi, osioni, nedodirljivi, okićeni ordenjem i nacionalnim počastima, rušitelji Jugoslavije, njihovi mafijaši, eskadroni smrti, „bašibozuk, bagra i brabonjci“, kako ih je nazvao Koča Popović, oborili su 1994. i „Plan Z-4“, političku „nadstrešnicu“ nad Srbima u ratom raskomadanoj Hrvatskoj. SAD, Rusija Borisa Jeljcina i Evropska unija Srbima u Srpskoj Krajini, da bi rat u Hrvatskoj prestao, garantovali su status države u državi Hrvatskoj. Ne, ne, ne! – ratoborno je odgovoreno.
Ubrzo, u hrvatskoj ratnoj ofanzivi nazvanoj „Oluja“, više od dvjesta hiljada Srba Krajišnika svoj zavičaj i svoje vijekove života u Krajini odnijeli su u strašnoj izbjegličkoj koloni, a mnogi su i ubijeni. Svi oni koji su rušili i srušili „Plan Z-4“, saučesnici su u velikom zločinu nad krajiškim Srbima. Oni su časnici hrvatske „Oluje“.
Udba i njeni oficiri srušili su 1997. koaliciju „Zajedno“, nadonosnu političku „nadstrešnicu“ nad Srbijom. Poslije tromjesečnih demonstracija i pobjede u svim većim gradovima, uključujući i Beograd, poraz tadašnje vlasti bio je neizbježan i na parlamentarnim i predsjedničkim izborima. Tri članice te koalicije bojkotuju odlučujuće izbore. Bojkotuju pobjedu „Zajedno“. Vlast opstaje i pokreće krvavi rat na Kosovu, sa ciljem da Kosovo bude očišćeno od Albanaca, kao što je Krajina očišćena od Srba.
U Rambujeu, 1999. SAD, Rusija Borisa Jeljcina i EU, nude trajni opstanak pokrajine Kosovo i Metohija u državnim okvirima Srbije, uz garancije visoke autonomije albanskoj većini. Ne! – i tada je odgovoreno. Srušena politička „nadstrešnica“ nad Kosovom uzrokovala je NATO bombardovanje, kapitulaciju i rezoluciju 1244 Saveta bezbjednosti UN o trajnom progonu države Srbije sa Kosova!
U Beču 2006, na pregovorima o trajnom statusu Kosova, srušena je još jedna politička „nadstrešnica“ nad Kosovom. Odbijen je Ahtisarijev plan, koji je Srbima na Kosovu garantovao gotovo sve ono što je „Z-4“ garantovao Srbima u Krajini.
Rušene su sve političke „nadstrešnice“ spasa i podizane samo „nadstrešnice“ smrti. Pod njima su prekinuti životi i mučenika sa Ibarske magistrale, predsjednika Srbije Ivana Stambolića, premijera Zorana Đinđića, novinara Slavka Ćuruvije i Dade Vujasinović, sudije Nebojše Simeunovića, srpskih mladića i dječaka u kafiću „Panda“ u Peći…
U granatiranju Sarajeva, ubijeno je i 1.600 djece, a kaluđer jedan je, nedaleko od Srebrenice, blagosiljao strijeljanje muslimanskih dječaka. Ubijena albanska nejač bacana je u rijeke i jezera po Srbiji, a stotine njih zatrpani su i u masovnim grobnicama na poligonima Miloševićeve policije u Beogradu!
